“çarşafım.. kanın damlamıştı, kokun kalmıştı, saçın dökülmüştü yastığıma.. kıyamadım, uzunca bir süre değiştiremedim.. seni koklamak, sen kokmak için.. özlüyorum biliyorsun, ama aramaya çekiniyorum.. öyle tuhaf geliyor ki, hiç düşünmeden yol sormak için bile aradığım insanı şimdi yolumu bulmak için arayamıyorum.. çekiniyorum.. yaklaşamıyor, dokunamıyorum.. canının içiydim, şimdi el oldum.. aynı evin …
sarıyım.. neredeyse bayaz denecek kadar sarı saçlarım.. tenim yanık.. alnımda bir iz var.. ismim anlaşılır ve tanıdık.. karşında duruyorum şu an.. öfkeliyim, hırçın, sinirli, duygusal, asabi.. dışıma vuran gözyaşım.. ağlamaktan utanırdım, artık durduramıyorum.. sorunlu değilim, sorumluyum.. kendimi bildim bileli böyleyim, hiç bir zaman normal olmadım, anormalim.. sus ve dinle.. içimi …
hiçbir şey senden daha önemli değildi sevgilim.. ne zaman, ne mekan, ne insanlar, ne kadınlar, ne de zevklerim.. Tek tek öldürebilir, köreltebilirdin.. hatta bunun için sana yardım ettim, daha da edebilirdim.. sen iste diye kapatabilirdim kendimi varlığına.. tapabilrdim, tek varlığım, alın yazım, kader kısmet nasibimmişcesine.. gerçi sen sevmezdin bu kelimeleri …