denizin kumların arasından süzülüp çekilmesi gibi; birer birer çekildi insanlar hayatımdan.. günüm gündüzüm kalabalığım yavaş yavaş yerlerine yerleştiler.. ve işte çok sevgili bilgisayarım, gözümün ucuyla çaktırmadan sürekli kontrol ettiğim cep telefonum, kelimelerim, ve neden bilmem karşı koyamadığım kendimi anlatma isteğim.. benim dör dörlük mutlak yalnızlığım.. ne çok seviyorum bu dingin …
62 yaşındayım. saçlarım kır.. yüzümde gözümün etrafından başlayıp şakaklarıma kadar uzanan çizgiler var.. aynı çizgiler burun kenarlarımdan dudak etrafına doğru iniyor.. fazla gülümsemem, ama sert de gözükmem.. asık suratlı kabul edilebilirim.. güldüğüm zamanlar genelde alkollü olduğum anlarımdır..
38 yıllık doktorum.. artık emekli olsam iyi olacak.. zamanımın büyük kısmını ameliyathanede geçiriyorum.. öğrencilerim …
sustum:
seni dinlemek için..
eğildim, aldım yerden bana bıraktığın hatıraları.. sardım sarmaladım sakladım.. beyaz bir tül serdim senden kalanların üzerine.. o kadar masumdular ki, o kadar içten, o kadar samimi.. o kadar güzel yüzlü, o kadar “narin”diler ki.. tek tek ağladım her biri için.. ne güzel zamanlar geçirmişiz seninle değil mi? hala …