Bu yazıyı 13-14 yıl önce okudum (belki daha da önce hatılamıyorum) hala aklımda öyle bir etki bırakmış. Ben ismini yokluğun diye hatırlıyorum. Senelerdir saklıyorum yazıyı. Sevdiğim bir çok cümle değişmiş, çıkarılmış. O hali daha bir güzeldi sanki.

”tabutlarına çekilmiş insanlar, toprak kokusu işlemeli tenlerine. Ölmek bile yerli yerinde.. bir nefes sonrası, beklide başka bir hayatın habercisi. Herkes kendi romanında kahraman, herkes kendi düşünün prensi. Bencilliğin bile kalmadı adaleti..

göç kokusu sindiği vakit yüzlere, veda tümceleriyle aralanır dudaklar.. birkaç kırık kelimeye sığınır insan; yüklemi hüzün kokan, yaraları kanatan.. kirpiklerin müsaadesiyle gün ışığına süzülürken göz yaşları, tükenen umutlarıdır insanı ağlatan.. umutlarıdır aslında güzelim, insanı insan yapan..

bulunamayan belki de aranamayan gerçekler; artık birer yağmur damlası yüzlerimizde.. zaman, geçmek bilmeyen bir tren; istasyon boş.. bekleyenimiz kalmadı küçüğüm.. sadece leylak moru; gül kurusu..”