..Sen, Martı, Deniz, Ankara..
(Ankaralı bir alacakaranlık..)
şimdi;
ellerimden geçti göğüslerin.. ve altında kaldı gözlerin, gözlerimin.. alnına damlarken terim, tüm emeğim sendin.. ürkek, korkulu, titreyen nefesinle sen, ankaranın en güzel yeriydin.. ankaradaki en güzel manzaraydı senin bedenin..
birazdan,
koca bir çınar devrilecek ormanımdan, yoluna.. büyükçe bir yer açacağım sana.. tek kapılı, tek katlı bir ev yapacağım senin için, içinde benden başka hiç bir mobilyası olmayan.. benim üstüme oturup, benim üzerime uzanacaksın.. bende yankılanıp, benimle uyuyacaksın.. perdele beni gözlerinle.. dışardan bakanlar görmemeli.. kapat camlarımızı.. ısınmasın dışarısı..
duvarlarım ahşap.. tavanım sıcak.. nem kokuyor kalbim.. içimdeki herşey sana açık.. sana dökülüyor tüm nehirlerim.. denizim.. benzetmeye çalışıyorum seni, uzayda yer kaplayan herhangi bir nesneye.. gel görki, tek bir kelime yok bulabildiğim..
eş kenarımsın.. evimin güney cephesisin.. bilmediğim, tanımadığım, anlamadığım herşey sensin.. yeni kelimeler getir bana.. kağıtlar dolusu yeni cümleler.. ”-keşke ben yazsaydım” demeli okuyan, seni sevmeden yazamayacağını anlamadan.. elin, yanağında bana bakarken sen.. her bir yanında başka bir ben.. hadi çöz, yukardan aşağı altı harfli ismimi..
sen bu yazının limanısın.. ben kaptanı.. hayat deniz, zaman gemi.. karana oturdum.. yüküm ağır geldi, hayatın sığlaştığı yerde kuma gömüldü zamanım.. ve şimdi parmaklarının arasında çapam.. hadi tespih gibi çek beni.. tane tane.. sakın kırma.. dökülmek istemiyorum bir daha deniz diplerine..
(ankaraya martı gelse, deniz de gelir mi arkasından? buğdaylar içinde uyanmazdık belki o zaman.. belki uzaktan baktığımız ışıklardan daha taze olurdu mezemiz.. üşüyeceksin.. hadi omuzlarına ört ağaran saçlarımı.. belki martı sesiyle uyanırız bir sabah, ankarada..)
Alkışlıyorum…
Çok,çok güzel olmuş,seni okumak bağımlılık,yüreğine sağlık!
Bugün keşfettim bu yazıları.. Kim yazıyor bunları yaa ?