ıslak bir havlu gibi, kurumaya bıraktım kendimi yatağın üzerinde.. az evel sarılıydım çıplak tenine.. zaman ısıtsada bizleri, buz gibi duruyor geçmişim ensende.. eridikçe ben, dökülüyorum sırtındaki benin üzerine..
kara kaplı tenim.. sırtımda bir mum dövmesi.. eridikçe akıyor kasıklarıma doğru aydınlığım.. dibime ışık dökmedim.. karanlıkta daha iyi görenlerdenim.. ellerimi al, belki lazım …
(uzakta.. bir otel odasında..)
ipek şallar içerisinde, cansız bedenim gözyaşımla yeşeriyor.. sonra buğulanıyor içim.. aynam.. soğuk bir ter doluyor boynumdan göğüslerime.. koridorda yürüyen, gülümseyen başka diller var.. kısa saçlı küçük ayaklı kadınlar dökülüyor etraftan sokaklara.. dünyanın en kalabalık coğrafyasında bile, yalnız kalabilme sanatını okuyorum.. ve birden aklım çalıyor.. sen geliyorsun.. bir bıçak …
Eskiden hiç sevmezdim bayramları.. herkes toplanırdı bir eve; deli gibi yemek yenirdi, sonra el öpülürdü.. kimisi para verir, kimisi vermezdi.. aklımda öyle komik şeyler kalmış ki: mesela demliğin altı kapatılmazdı hiç, buhar çıkardı hep üzerinden.. küçük limon dilimleriyle verilirdi çay.. kardeşim tepside çayı verirken ben arkasından şeker tutardım.. “bu da …
(07:00.. güneş açtı.. karanlık oldu her yer.. yoksun..)
artık yok aynamda ne senin tanıdığın, ne de seni tanıyan biri.. soğuk bir yabancılık buğulanmış sıcak suyun üzerinde.. gözlerim kan çanağı.. sözde sabah olmuş diyorlar, sen yokken olabilir mi? anlamıyorlar..
evden çıktım.. buralarda bir yerde seni bulmalıyım.. (ben yürüdükçe, benimle beraber yürüyor aşkın..) sabah …
(Yine eylül ortası..)
akşam oldu.. güneş utana kızara çekildi travertenlerle kaplı hastanenin ön yüzünden.. önce hasta yakınları azaldı, sonra hemşireler, yardımcı personel, ve doktorlar.. yine eylül ortası.. yine nöbet gün aşırı, vakit gece yarısı..
çoktan kapandı 7 nolu kapı.. koridorlar boşaldı.. eylül ılık ılık üflemekte acil servisin önünde.. gündüz ısınan banklar, hala iletiyorlar …
odadaki tek müzik bilgisayarın fan sesi.. klavyenin tuşları tıkırdıyor harflerden kelimeler diktikçe.. kapı, pencere, perde, ışık kapalı.. duvara resmimi çiziyor ekrandan çıkıp beni etraflıca geçen ışınlar.. çıplağım.. oturdum yatakta, ayaklarımı yere doğru sarkıttım.. kucağımda bilgisayar, aklımda sadece yanlızlık var..
biliyorsun: uzaktayken hep daha yakın oldum sana ben.. daha bir sen gibi düşündüm.. daha anlayışlı, daha mantıklıydı düşündüklerim.. akşamlar …
yangın yağdı bugün bahçeme.. külden adam yaptım, boynuna adımı yazdım.. sonra binbir türlü halin düştü duvardan.. çerçeve dolusu hatıra kırıldı parkesiz evin duvarlarında.. sonra sen.. sabah sabah yaktın içimi..
çıkma yoluma Kin & Yas.. yazdım bitirdim ben içinde sen olan herşeyi.. bahsettiğin herşey vaktiyle akıp gitti gözlerimden.. sen yokken senin için …
elinde kelimelerimi sallayarak bir yabancı sesleniyor bana.. uzaktayım diyor.. uzağında..
nefesi geziniyor boynumda.. yalvarıyor bana.. “yapma” diyor.. “yapma lütfen”.. elleri ensemden kurtulup sırtıma doğru yola çıkmışken, kim inanır senin gibi bir yabancının -me -ma dolu cümlelerine? yapmam için burda değil misin? çarşafında kırışmak istediğin yatak bu değil mi? sus… kendini temize çekme.. bırak yaptığımız iş kadar …
(”üzülme” dedi uzaktaki..)
aşinayım artık yalnızlığına.. alışkanlıktan bir adım ötede içimdeki.. yokluğunu tavaf ediyorum günlerdir.. hatıralar arasından günahlar buluyorum kendime.. önceleri seni suçlardım, şimdi kendimi infaz ediyorum.. kıymetlim, bedelini ağırlığınca ödüyorum..
görebilmek için seni, her gece aynı vapura biniyorum ankarada.. evinin önünden geçmesede deniz, kendimi hep iskelende buluyorum.. kokun gelir belki diye, …