..AdamıM..
bir daha geçme ruhum bu sokaktan.. mazi bir tuzak, kuyruğunu sıkan.. sonuna geldin bedenin, artık doyman lazım dolup boşalmaktan.. geviş getirmemeli artık eski günleri organların.. karıştığın bulamaçtan, ay ışığı boyunca süzülmeli sadelikler.. tatlı bir gül serpildi düşlerinin üzerine.. artık alt yazıları silinmeli, kendi dilinde izlediğin ömürlerin.. bir daha geçme ruhum bu bedenden.. sıkılmadın mı arafta beklemekten?
aşkını ipotek ettirdim.. yeni bir hesap açtım, vadesiz günahlar biriktirdim boynumda.. karşılıksız çıktı verdiklerin.. el içinde mahçup kaldım.. para etmedi yokluğun, varlığında değer kazanmanı hep boşuna bakledim.. şimdi çapraz kur, devalüasyon, değer kaybı, dalgalı döviz denizi.. adına ne dersen de, zararlı çıktım.. iflas ettim, kapattım kalbimi ruhuma.. geçme bir daha kanımdan.. basma damarıma..
imzasız beyaz kağıt.. boş salonda yankılandı sana söylediğim “-evet!”.. ayakkabımda duruyor topuğunun izi.. keşke söz kulağa, topukla geçseydi.. ne mutlulukta ne sağlıkta.. bir kaptanın kıydığı nikah, alabora oldu boğaz ortasında.. boşalmadan adam akıllı daha, boşandı yüzükler, izi kaldı parmak sırtlarında.. keşke hep sevgilim olarak kalsaydın.. yer değiştirmeseydin zaman içerisinde.. tapusu bende kalsaydı bu aşkın, ev sahibim olmasaydın..
eskiden iz bırakırdım, şimdi sadece senin bıraktığın bir izim.. elimi tutan küçük bir kız.. vakti zamanında senin döllediğin.. bir bavul, daha çok kızımın eşyalarını yerleştirdiğim.. yağmur altında, babamın evinin önündeyim.. gülümsemeye çalışıyorum.. ağlamamak için sıktıkça kendimi, avcumda sıkıyorum kızımın pamuk ellerini.. senin için çıktığım bu eve, senin yüzünden dönüyorum bir gece vakti..
kızın uyudu.. annem namazını kıldı, babam içti son duble rakısını.. ben yedi el yabancı gibi, pencere kenarındayım.. ne çok kırdın ki beni, divan köşesinde bir minder olmaya bile razıyım.. gelme adamım.. bu evden bir kızı iki kere çıkartamazsın.. değme adamım.. bu yarayı daha fazla kanatamazsın..
Oysa bir cogu dönemiyor o eve…
Ölduremiyorlar; simdiki zamanlarda yasanan pislikleri,serefsizlikleri ve igrenclikleri cunku gecmis hep yaninda, görunmuyor kara, görunmuyor gelecek..
Ölemiyorlar; geliyor agiza bir zehir yada kalbin uzerine bir hancer ama olmuyor, bir el tutuyor hayati kucuk ve sicak..
Ölduremiyorlar, ölemiyorlar..
Bu yuzden artik ölümü bekliyorlar, bir cölde suyu kalmamis hayvan gibi…
Bekliyor evinde,dönemiyor evine…
“Her durakta ölümsüz bir aşk edinecegim
Bir bakıştan bir duruştan
Çağrışımın sonsuz hazından
Unutulmaz bir sevgili daha birakacağım ardımda
Belki de yaşanabilecek en uzun serüveni terk edeceğim
Daha otobüsün ilk basamağında
Kim bilebilir ki?
Sonrayı, sonrasını kim bilebilir?
Gizli gizli veda edeceğim ona, görmeyecek
Ve bu duyguyla burkulmuş yüreğim
Otobüs camına bağrında kanlı bir ok ile
Bir aşk levhası çizecek, ah min-el!
Bu da ötekiler gibi kendisini ölesiye sevdiğimi bilmeden
Yaşayıp gidecek”