..Aklımın Orta Yerİ..
pirincin taşıyım; ayıkla beni.. bir çuval inciri bozan da benim, ayır beni.. abesle iştigaldeyim.. uzun uzun gölgeler içindeyim.. koca koca insanlar arasında, kendi küçük hayallerimin peşindeyim.. eline bir fırça verip, beni bir renge boyamanı söyleseler hangi rengi seçerdin acaba?
kendimden ve 1′den başka bölenim yok benim.. asalım.. asilim, yedeğim yok benim.. tek tabanca, tek kurşunla ömür geçirenlerdenim.. hep bir şans bekleyen.. hep bir sonraki sefere öykünen.. kaçırdığı balıkları küçümseyen.. kaçan tren vagonlarının; geçen bor pazarlarının en yakın takipçisiyim.. ihlal ve ihmaller arasında kendimce bir ihtilal yapmak niyetindeyim.. bana değişmem için yardım eder misin?
yardımı bırakacağın yerin açık adresini sormuşsun.. kalbimden sola dön, ciğerlerime doğru yukarı çık.. damarlarımı göreceksin, ordaki ayrımdan boynuma doğru çıkan damarı takip et.. beyin kıvrımlarımda bulacaksın aradığın hatıraları.. orda kime sorsan gösterir zaten sana kendini.. senden ricam, ya hatıralarına sahip çık ya da al git onları aklımdan..
sıratta dişi bir cambaz.. topuklu ayakkabılarıyla yol alıyor cennete doğru.. manken gibi yürüyor saç telimin üzerinde.. öldükten sonra bile bitmiyor mücadele.. hep bir yerlere gitmek, hep bir köprüden geçmek zorundasın.. elene elene, elekte kalma çabasındasın.. eleğin deliklerinden büyük olmalısın yani, hem yaşarken hem ölüyken.. büyümeme yardım edecek misin?
şımarık çocuklar gibiyim.. her gördüğüm kadını istiyorum.. merak ediyorum ayaklarını.. bileklerini.. sabah uyandıklarında nasıl göründüklerini.. nasıl sevdiklerini.. ne kadar ödün verebileceklerini.. nasıl gülümsediklerini.. yabancılaşmadan ne kadar tanıyabileceğimi.. saçlarını okşamayı.. istedikleri gibi sevilmelerini sağlamayı.. eriyik hale nasıl geldiklerini.. kadın gibi düşünebilirsem eğer, daha kolay anlayabilirim belki.. bana kadınlardan alıntılar yapabilr misin?
aklımın orta yerinde, barut kokusu içinde, poligondasın.. işte sana istediğin kadar mermi ve sevmediğin silahım.. hadi öldür hoşune gitmeyen her yanımı.. çıkar hayatımdan istemediğin herkesi… hadi vursana! çıkarıp atsana aklımda yer kaplayan, bizi yakan, bu hallere gelmemizi sağlayan, acıtan, yaralayan, kanatan herkesi! hadi yardım etsene! yeni bir ben versene kendine!
tek kurşun…..
sadece kendini vurdu serseri….
“sana yapabileceğim en büyük yardım bu” dedi.. “ben yaşayabilirim, ama sen rahat etmezsin hatıralarımla.. öldüm işte.. huzurla uyuyorum yokluğunda.. sen de huzurla yaşa….”
ve çıktı hayatımdan.. alıp gitti hatıralarını aklımın ortasından…
ya gerçekten yaşadın,yada hepsi hayal ürünü.. eğer birer hayal ürünüyse ACI kavramını çok iyi dile getirmişsiniz..tebrik ederim..