..BahadıR- II..
elimde bir ip.. ipin boynunda bir adam.. adamın boynunda ben.. can çekişiyor.. böyle öldürdüğüm zaman yaklaşık bir buçuk dakika kadar sürüyor son nefese ulaşmaları.. sonra hep aynı ses.. bana sorarsanız; o son nefes biliyor aslında son olduğunu.. hep rahatladıklarını düşünüyorum öldürdüğüm insanların.. çünkü derin bir ohh çekiyorlar son nefeslerinde.. öyle dikkatli bakıyorum ki o son nefese.. ağızlarından ruhlarının çıktığını görebilmek için can atıyorum! dudaklarının nasıl morardığını.. ellerinin nasıl solduğunu.. kan akıyorsa nasıl yayıldığını.. cansızken neye benzediklerini..
sobelediğim herkes son bir mektup yazmalı.. benim hakkımda.. “hatıra olarak istiyorum” diyorum onlara oyunun kurallarını anlattığım ilk buluşmamızda.. “bir mektup yazacaksın, saklandığın adama”.. merak ediyorum beni nasıl biri olarak hayal ettiklerini.. ya da eğer onlar kazanırsa parayla ne yapacaklarını? değişik fikirler çıkıyor.. bir tanesi beni öldürüp, işi devralmak istemişti.. biri ermeni olduğumu hayal etmiş.. başka biri beni öldürdükten sonra intihar edeceğini yazmıştı.. elimi cansız’ın montunun cebine attım.. mektubu aldım.. fazla oyalanmıştım.. ormandan çıktım.. gün ışımak üzereydi.. mektubu evde okuyacaktım…
üstümü değiştirir değiştirmez hastaneye gittim.. artık biraz hayat kurtarmalıydım.. farklı duygular taşıyordum.. nötürlüyordum kendimi galiba.. kanserli hücreleri sağlıklı dokudan ayırırken gerçekten zevk alıyordum.. kafamda hep şunu hesaplıyordum: acaba ömrünü ne kadar uzattım bu hastanın? bu yüzden cerrahlar arasında adım psikopata çıkmıştı.. taşrada kimsenin dokunmadığı hastalar, ya da büyük şehirde ameliyat olabilecek evreyi geçmiş hastaları bana gönderiyorlardı.. zaten doktorlar yönlendirmezse bile artık ismim çıkmıştı, hasta yakınları buluyordu beni.. hatta bir hastama bir doktor şöyle demiş ” bizim şu aşamada size yapabilecek hiç bir şeyimiz yok.. ama istanbulda bir psikopat var.. siz bir de ona görünün” bu beni tahrik ediyordu.. zevk alıyordum bu işten.. çok zor ameliyatlardan para almıyordum.. bu zevki bana tattırdıkları için bir nevi teşekkür ediyordum onlara.. hep aynı hesap vardı kafamda ” kendi haline bıraksam ölecek olan bu hasta, benden sonra ne kadar yaşayacak?” normal değilim….
“yorgun görünüyorsunuz” dedi asistanım ameliyat sırasında.. maskenin kenarından kirli sakalı gözüküyordu.. gözleri kızarmıştı.. burnunu çekip duruyordu ameliyat başladığından beri.. “senin kadar kötü görünüyor olamam” dedim.. hemşire kıkırdayıverdi hemen.. sinirlendiğimi görünce muhabbeti daha uzatmadı o da.. sadece göz ucuyla hemşireye ters ters bakmakla yetindi.. benim için artık basit sayılabilecek rutin bir ameliyattı.. o yüzden asistanıma yaptırıyordum.. anlatıyordum.. en ince detayları.. dokuya nasıl davranması gerektiğini.. yapılan ameliyatın endikasyonlarını.. arada ona teorik sorular soruyordum.. akıllı çocuktu Ahmet.. nerde duracağını, nerde konuşacağını bilirdi.. kendisine yetecek kadar aklı vardı..
gün bitti.. eve geldim..televizyonu açtım.. işlediğim cinayetin ip uçlarını seyrettim televizyonda.. gazete kağıdıyla örtülü o yüzün son halini düşünür düşünmez mektup geldi aklıma.. montumun cebinden çıkardım.. sigaramı yakıp okumaya başladım:
“sevgili o..spu çocuğu..
sana küfrediyorum çünkü senin bu mektubu okuyor olman için beni öldürmüş ve bahsi kazanmış olman gerekiyor.. yani senin deyiminle sobelenmiş olmalıyım.. söylesene ölmüş birinden bir mektup almak, üstelik kendi öldürdüğün birinden nasıl bir zevk?
neden ölmek istediğimi biliyor musun? umrunda olduğunu sanmıyorum ama uyuşturucu yüzünden.. bildiğin gibi çok zengin ve ünlü bir ailenin oğluyum.. liseden beri kullanıyorum.. evlendim.. karımdan gizliyorum.. çocuk isteyip duruyor.. cesaret edemiyorum.. en yakın arkadaşım yakın zamanda yakalandı.. beni ispiyonladığına eminim.. ortaya çıktığında ne yapacağımı bilmiyorum.. üstelik zeten öleceğim.. artık sabahları titreyerek uyanıyorum.. uyku uyumayı ne kadar özlediğimi tahmin bile edemezsin.. intihar edebilecek kadar güçlü değilim.. üstelik intihar ettiğim duyulursa bu ailemi en az uyuşturucu kallandığımın açığa çıkması kadar derin yaralar.. yani kısacası senin beni bulup sobelemenden başka çözüm yolum yok.. varsa da bu uyuşmuş aklıma gelmiyor..
beni boğarak öldür.. acı çekmemi sağla.. direnmeyeceğim.. ben seni yakalarsam öldürmeyeceğim.. sadece yüzünü merak ediyorum hepsi bu.. ama sen beni acı içinde kıvrandırarak öldür.. bir de son dileğim var: cenazeme gel ne olur..”
uyuya kalmışım….
çalan telefonla uyandım……
BahadıR Devam Edecek..
Sn.Kinyas bu cok özel bir seri benim icin,merakla bekliyorum devamını..