..Çıplak Kelimeler DiyarI..
herkesin bir balığı var.. kiminin fanusta, kiminin akvaryumda,kiminin tabağında.. herkesin sevdiği bir doku var, kimi pul pul dökülmeyi, kimi tül tül soyulmayı, kimi tel tel ayrılmayı.. kadifeden ipeğe geçerken parmak ucumda gelişen bir uyuşma hissi var.. aynı his kaşmirden kadifeye geçerken donduruyor duyularımı.. ıslak bir havluya, kuruyken sarıldın mı hiç? işte içimde öyle bir soğuk var….
yorgan altındayım.. çarşaf üstünde.. güneş gitmek istiyor anlaşılan.. perdenin duvara komşu boşluğundan sızan ışık, yüzümü ten rengine boyuyor.. iç kaşıyan bir kaç hatıra, tırnak izi bırakıyor karanlıkta.. sayfa sayfa demledim, kalemden süzdüm, bardağına doldurdum içmeni istediğim kelimeleri.. tam verecekken, üzerime döktüm…
“yaşanmışlık akıyor her yerinden” demiş kadınım ardımdan.. yazmak istemiş hakkımda.. parmak izlerimi bulmuş eski yazdıklarımın arasında.. yaşamış olmak, bir daha yaşamamayı mı gerektiyor acaba? bir kere mi hakkımız var yaşlanmaya? kırık kalplerin eşiğinde beklemek.. hal hatır sorgusu içinde, yuvarlanıp gitmek.. beklenmedik bir son için dua etmek.. yüzünü asıp geçmişime, beklediğine değmemiş müşteriler gibi neden sevdin ki beni?
yüzümü ortadan ikiye ayır.. yarısını kendine, yarısını sevmediğin birine.. bir harf yaz bileğime.. sonra çevrele o harfi seveceğim bir cümleyle.. boğulsun nabzımın altında fiiller.. şüpheli ölümleri kurtarmak için koşuştursun; yüzme bilen özneler.. beni boşver… sen kendine yeni bir muharrir nasıl olsa bulursun….
senin sevdiğin yazarı buldum.. okudum.. kitaplığıma kelimelerini koydum.. sonra dedin ki bana: “artık sevmiyorum onu.. çok bayağı..” peki dedim.. sana kendi yaptığım cümlelerden verdim.. dedin ki: “parantez içlerinden kurtar artık asıl söylemek istediklerini.. bırak gizli kalmasın.. kat kat giydirme kelimeleri.. anlaması gerekenler kadar, anlaması gerekmeyenler de anlasın okuduklarında yazılarını..” çantanda hep bir kalem, hep bir not defteri.. yazıyorsun değil mi hala? ifşa etmeyeceksin değil mi beni acıtacak sözleri?
gelecek, geçmişin eline ne zaman düşecek acaba.. ne zaman kalkacak bu sis perdesi yarınımın üzerinden.. elim elinden bir boy öndeyken, yüzümden düştü bakışların.. boynuma doladığım dudakların, gözlerime taktığım gözlerin, ört üzerini üstümden aktığını düşündüğün herşeyin…
bana bir boşluk bul.. istediğim gibi doldurabileceğim.. ne kadar fazlam varsa omzumda, bırakıp kurtulabileceğim.. sonra güzel bir tatil.. denize yakın, sisten uzak.. tek kişilik bir oyun olmasın bu sefer gittiğim seyahat.. oyunda; en sevdiğim, öpmek istediğim, yaşamak- yaşlanmak istediğim, özlediğim, uyuyup uyanmak istediğim yardımcı oyuncumda olsun..
aç parantez, “anlayana”, kapa parantez
Kelimeler anlamını yitirmişse eğer, sonlandırmak gerekir cümleyi ”…” ile