..Düş Kırıklarımı Alçıya AldıM..
bugün kırığım.. kanatsız, ayaksız kaldım.. uzanıp tutunduğum yerden kanayarak ayrıldı avuçlarım. soru soramadım. dolayısıyla cevaplanmadım. bir kaç süslü, teselli desenli cümleyi alıp koltuğum altına, tavla gibi kapattım aklıma sığdırdıklarımı..
düş, saydam ve kırılgan bir tabakaydı belleğimin kırsalında.. düşürüp küçük küçük parçalara ayırdılar.. ses yok.. bunu sadece yazıyla yaptılar.. bekle(t)mek çin işkencesinin morfolojisi değil mi? düşümü dinlenmesi için nadasa bıraktılar.. cümlenin en ucuna konur nokta.. henüz öznedeyken, olmayacağını vurguladılar..
kızmak gelmiyor içimden.. ama kırılmama hakim olamıyorum. anlattıkça içime, kendi kendimle çelişiyorum.. neden haklı çıkarmaya çalışıyorum ki karşımdakileri? neden nasıl düşündüklerini anlamaya çabalıyorum ki? harikalar diyarında pembe maskeler takıp daha ne kadar dolaşabilirim ki?
vazgeçmek.. boşvermek.. beklemek.. bunlar bana göre değil.. ben bunlara göre programlamadım kendimi.. olgunlaşmadan yenebilirim. ham olmadan da tat veriririm.. ısırılmayı göze aldım, daldan düşmeye tercih ederim..
kum saatinin içindeyim.. bir hazneden diğerine siz çevirir çevirmez akabilirim.. çölden toplanmış tane kıvamlı kum tanesiyim. gözden kaçabilirim.. fırtına ya denizde olur ya çölde.. ben ikisinde de yol alabilirim..
açtım yelkenlerimi.. kanatsız, ayaksızım.. kırıldığım yerden demir aldım.. kanıyor hala avuçlarım.. ama kendimi biliyorum: bu dümeni hala düz tutabilirim.. bu düzeni değiştiremeyebilirim ama kendi düzenimi kurabilirim..
her duadan sonra “amin” demeye gerek yoktur.. ve hangisinin olup hangisinin olmayacağına Tanrı karar verir.. büyük hayaller budandıkça daha da gürleştikleri için büyüktürler.. Sadece ekilen toprak hasat verir..
ne çok insanın iç sesisin biliyormusun..yüreğine sağlık..