Kin & Yas ^*

..AnneM..

15 Şubat 2010

bana göre yıllar önce, sana sorsam dün gibiydi; aylarca karnında yüzdükten sonra kanatarak seni, dalından kopuşum.. etinin bir parçası, içinin yağıydım.. ilk senin sesini duydum.. senin aldığın nefesi soludum.. senin kanınla doydum.. canından canımı çıkardıklarında tam dört buçuk kiloydum..

emdim.. gözlerim kapalı, ağzım açık defalarca uyuya kaldım göğsünde.. acıttım.. kocamandı gözlerim, dudaklarım kalın.. yanaklarımın ağırlığını taşıyamadığı için çenem, ağzım hep açık gezerdim.. ilk salıncağımdı, dizinin üstü; ayaklarının ucu.. uyumak için tek ihtiyacım vardı: avcumun o zamanlar omuzlarına kadar sarkan saçlarına sarılması..

siyah önlüğü son giyen kuşaktandım.. beyaz yakalı.. tebeşir tozlu.. okula gitmeden öğretmiştin kalem tutup, yazı yazmayı.. kırmızı okul çantam, mavi suluğum.. her sabah kahvaltımda tereyağlı ballı, üstüne ceviz koyduğun ekmek arası lokmam.. ödevlerim.. renkli karton kağıtlarım.. uhu kokum..

orta okul.. lise.. üniversite sınavım.. “sen herşeyi yaparsın”la büyütüldüm.. “yeter ki iste”ydi önümdeki tek güçlüğüm.. ergenliğim.. eve gelip hiç konuşmadan odama girişlerim.. yazılar yazıp duvarlarıma asardım.. düşen yazıları, sen tekrar yerine koyardın.. sinirlenirdim herşeye.. sen yorgana sarar uyanınca konuşmak üzere, beni bebek gibi uyuturdun..

yıllar artık daha çabuk geçiyor.. yaşlandıkça hızlanıyor, daha hızlı dönüyor sanki dünya.. seni çok yordum mu? çok kırdım mı? hakkını ödeyemem ama emeğine değdi mi? serinim.. sağlamım.. huzur kapım.. eleştirmenim.. hayat öğretmenim.. istediğin gibi bir oğul oldum mu? 

yirmi sekiz yıl önce bugün.. saat sabahın beşinde.. asansörleri çalışmayan ankara doğum evinde.. doğum sancısıyla yedi kat merdiven çıkıp, doğum ağrısıyla yedi kat merdiven indiğinde.. emzirdiğinde.. doğuştan beyaz olan saçlarımı öptüğünde.. siyah beyaz o fotoğraf karesinde nasıl başardın gülümsemeyi öyle?

hala her sabah bir bardak süt, tereyağı bal ceviz.. hala her giyindiğimde “içine atlet giydin mi?” sorusu.. hala her evden çıktığımda “akşam eve erken gel!” vurgusu, hala ne zaman geç gelsem eve; gelmez anacığımın uykusu.. bekler.. uyumaz, yavrusu uyumayan anneler..

bugün benim doğum günüm.. hayatımın kadını.. ömrümün yüce sultanı.. ben İsa olamam ama, sen benim Meryem’imsin.. annem.. iyi ki senden olmuşum..

(Babama yazmak için babalar gününü bekliyorum.. ama benim doğum günüm, annemin sevgililer günüymüş.. o yüzden onun yazısını öne çekiyorum……)

(1) yorum