ben hep senin bitirdiğin yerden başladım aşka.. senin çıktığın kapıdan girdim.. senin uyandığın sabahta uyudum.. senin azalttığını çoğalttım.. senin ayna hayalindim ben.. sudaki aksin.. benim sağım, senin solundu.. sen kiraldin ben akiral.. asimetrik iki insanın, aynı ipte yürüme çabasıydı aşkımız.. sen ipi salladın, ben ip atladım.. zamana bıraktık kendimizi, ağ …
Şimdi ne parmağında yüzük ne kolunda bilezikler…
beyaza dert çalar mı gözlerindeki yeşil? yüz ne kadar direnebilir ki yaşına, akmasın diye artık böyle derin derin.. bir rüya, nasıl büyütür arkasında gerçekleri? nasıl olur? nasıl duyar tanrı beni? içimi kim taşır mabedine? bu kaçıncı ağır yaralı kayıp hanemde? açıp içimi, bağırmak istiyorum …
sıcak.. alnıma kim dokunsa eli yanıyor.. ama ben tir tir titriyorum, boncuk boncuk ter kolye gibi ipe dizilirken alnımda.. eşarbını suya batırıp alnıma koyuyor annem, buharlı ütü gibiyim; nemlendiriyorum etrafımdaki havayı.. göz kapaklarıma teneke kutu bağlamış sanki mahalleli çocuklar.. öyle zor ki doğrulup açmak gözlerimi ışığa.. sürekli uyuyorum.. dünya öyle hızlı dönüyor …
buzlu bademle süslenmiş bir hatırada, dudaklarımız payını almışken çay bardaklarından, oturmak bir istanbul masalının kıyısında; elimizde elimizden başka hiç bir şey olmadan.. yüzün ömrüme dönük, ömrüm yüzüne.. adam akıllı uslanmışız, yorgun argın ruhuna dargın kalbim, titriyor dizlerinin dibinde..
şimdi yüzün çöker gecenin uzuvlarının üzerine.. düş kuran yazılar çıkar, saklandıkları paragrafların başlarından.. sonra bir kaç …
iyice sar sarmala söyleyeceklerini.. birikmiş cümleleri tek tek topla içinin kırk odalı sarayından.. katlayıp kutulara koy ve “kırılacak eşya” yaz üzerine, okuyanın görebileceği her hangi bir yere..
söylediğin üzre;
tarihle tekerrür hep dönüşüp dururlar birbirlerine.. bazen savaşta.. bazen barışta.. bazen kimsenin bilmediği otel odalarında.. sevişirken savaşır, savaşırken barışır, barışırken ayrılırlar birbirlerinden.. tarihten ibaret olmak, ibret almak …
bazı kuşlar kafeste güzel..
bazı çiçekler vazoda..
eğilip kırılıp,
ince kibar konuşmalarla
karşı çıkmanın anlamı yok,
hayatın kabalığına..
ister inan
ister inanma
ama hayatın gerçeği şudur:
bazı köpekler,
mutludur tasmasıyla..
dağ dökülür gözümden; düş birikir yanağımda.. yar sözlüm, iç çeker omuzumda.. nehir gibi akıp geçer bedenim, yüzlerce güzel vücutlu havzanın üzerinden.. tat bırakmaz, dert çekmez, gece konduluk güzellerim.. sev beni.. sev ki farklı olsun kaderin; sana kendim gibi oğullar ekeyim..
avizeler seçip astım içimdeki uçuruma.. hadi sark yüzüme.. hadi kristaller döküp, sar geçmiş karanlıklarımın bahtı kara …
(artık sana oruçluyum.. yine böyle bir sabaha karşıydı, sahur niyetine sarılıp belinin en gölge yerine uyumuşluğum.. niyet ettim er kişi hükmüne, bir daha sevmeyeceğime seni.. sarılıp kokladım saçlarını.. yokluğun artık benim için bir ibadetti…)
şimdi yorgan yorgan kelime taşıyorum yüklüğüme… bahar geldi ya, naftalin kokusu sinmiş yazlık takım elbiselerime.. …
kızgın güneşle beraber soyunacaksın.. yere dökülen suyun üzerinde dans ederken sen, sahiline vuran her dalgayı ısıtacaksın.. yüzün yere dönük.. saçlarının arkasına gizleyip bakışlarını, saklayacaksın gözlerimden.. gözlerimden başka her yere değeceksin.. bileceksin gözlerime baktığında, görmek istemediğin bir gerçeğin yüzünü bulacağını..
küt saçlı yalnızlığın.. omuz hizana dökülecek kendi renkli karanlığın.. duvarda izin çıkacak.. terin susam gibi …
saat çok sıcak.. güneş tel tel parıldıyor başımı çevirip göğe baktığımda.. alnımdan kirpiklerime serpiliyor tuz.. ayaklarımın altında yumuşuyor asfalt.. burnumun altında eriyik zift kokusu.. önce oturuyor, sonra uzanıyorum yolu ayıran eskili beyaz hardal rengi çizgilerin üzerine.. sırtımdan kuyruk sokumuma kadar yanıyorum.. güneşe bırakıyorum, kurbanlık koyun gibi vucudumu.. ateşi çıkmış dünyanın.. huysuzlanıyor …