..Üç ŞehiR..
yüzünün duvaksız kenarıyım ben, parmağının yüzüksüz hali.. nasipsiz, kısmetsiz kaderinim.. yüz görümlük sevincin, az şekerli hüzününüm.. mor kapılı evinin, bordo duvarlarında yaldızlı ağımın üzerinde uyuya kalmış koyu gri bir örümceğim.. en sevdiğin şarkının nakaratı gibi, dilinde dolanıp duran boyun benim.. bir nefes kadar yakınında, bir ömür kadar uzağında duranım.. sözlerinin ucunda, bakışlarının ötesinde; dudaklarının gülümseyen, gözlerinin ağlayan köşesindeyim.. ne içinde ne de dışındayım çemberinin.. bıraktığın yerde, bıraktığın gibiyim.. çok değişmedim, değişmeyeceğim..
Van gibi kokuyorsun bazen.. Edremit’te akşamın üstünde, sıcağın altında soda kokan saçların, kumsalıdır parmaklarımın.. sarılıp öpmek istiyorum seni; gel gör ki bana Van kadar uzaksın.. çam ağaçlarına vurunca güneş, asfalta düşünce gölgen.. çay bardağında rakı içerken ben, kavunum peynirimsin sen.. memleketimsin.. ev sahibim, sevgilim, dinmeyenimsin..
İstanbula dönüyor bazen yüzün.. gözlerinde boğazın ışıkları tek tek seçiliyor, sen sesimden taşıp yüzüme dökülürken.. çok şeritli geniş kollarında hayatının, cam kenarı yolcusu gibiyim.. başımı dayamışım yağmurun omzuna, içimin en uzun tünelini geçiyorum.. düz beyaz çizgilerinde kaderimin, hatalı sollama yapıyorum.. hadi çık karşıma.. seni bekliyorum..
Mardin’e benziyorsun bazen.. hiç görmediğim bir güneş iniyor alnından yanaklarına.. tozlu damlarla çevrili dar sokaklarda bir birimizi arıyoruz.. sen duymuyorsun, ben görmüyorum.. birlikteyken aynı bütünün ayrı parçalarıydık seninle.. şimdi herkes kendi eksiğinin peşinde.. sen benim için Mardin gibisin.. seni görmeden de sevebiliyorum..
mor kapılı evinin bordo duvarlarında asılı duruyor yaldızlı ağlarım.. ben seni içimde peygamber gibi saklarım.. kimse duymaz sesimizi.. kimse bilmez gözümüzdeki buğunun sebebini.. sen tövbe edersin, ben tövbemi bozarım.. mükemmel bir yalnızlık içindeyim: sesler kısık, benizler soluk.. ben seni tek başıma da severim.. biraz daha yorgun, biraz daha buruk..
düz beyaz çizgilerinde kaderimin, hatalı sollama yapıyorum.. hadi çık karşıma.. seni bekliyorum..
birlikteyken aynı bütünün ayrı parçalarıydık seninle.. şimdi herkes kendi eksiğinin peşinde.
ben seni içimde peygamber gibi saklarım.. kimse duymaz sesimizi.. kimse bilmez gözümüzdeki buğunun sebebini.. sen tövbe edersin, ben tövbemi bozarım.. mükemmel bir yalnızlık içindeyim: sesler kısık, benizler soluk.. ben seni tek başıma da severim.. biraz daha yorgun, biraz daha buruk..
İçinde sakladığın peygamber..her peygamber için deli derler.. Sen sabaha karşı ağlayarak namaz kılıp dua ederken, belki görüyordur seni; içindeki sana aşık, sana divane peygamber.Belki O’nun da gözleri yaşlıdır senin gibi. Seninle aynı sebeptendir belki hüznü. Peygamberlerden birine sormuşlar; bir şeyin doğru olup olmadığına nasıl karar verirsin diye. Beni; beni Yaratan’a yaklaştıran herşey doğrudur demiş bu deli peygamber.. Sen hatalı sollama yaptığında; kim bilir belki de seni günah ve suçluluk duygusu olmadan, aşkların en büyüğü ile sevebilmek için karşına çıkmıyordur..bir deli peygamberin bildiğini kim bile bilir?..Belki de açıyor yolları sana aşkla yolundan çekilip. Ama senin içinde yolcu, sen O’nun içinde yolcu gidiyorsunuz aynı yöne aşkların en güzeli ile kaderinize kadir olmaya doğru.