..Sen Yalnızca Beni OkU..
pala saçlarının altından yüzü dökülürken üzerime; gözleri kapalı- sözleri açıktı.. soyunduk ve keskin tarafının üzerine uzandık kılıcın, kesmeyeceğini bile bile hayal ettik kanadığımızı.. kıpkırmızı bir kaç harf seçtik alfabeden.. yirmidokuzdan geriye saymaya başladık.. hep atlıyorduk bir harfi.. kılıç içimizi kıydıkça, biz bütünleşiyorduk.. suyun önündeki fermuarı yavaşça araladı kirpikleri.. gitsem ağlayacaktı – kalsam ağlayacak.. bulunduğum her yer mutsuzluğa mahkumdu.. lanetliydim ben.. kod adım: ayrılık meleğim..
X.X.X
yerinden oynattın mı hiç dünyayı? ya da pandik attın mı kutuplara? dalga geçtin mi kaderinle? avuç içinde sakladın mı hiç sigaranı? izmarit koktu mu hiç bacak aran? güneşin yazları orgazm olduğunu, kışın geç boşaldığını hayal ettin mi? yirmi sekiz günde bir hastalandığı için mi dolundur kamer? doğurgan her kadının, dünyanın kendi etrafında dönüyor olduğunu düşünmesi bundan kaynaklanıyor olabilir mi mesela? yoksa med cezir gibi ruhumu dalgalandırdıkları için mi bu dişil bencillik?
hacimsiz bir damla yaş.. sırtında parıldayan bir ağız dolusu diş.. uzak kokuyor boynun.. ensen biraz daha yakın.. sırtın pul pul dökülmüş, solungaçların yarı açık- yarı kapalı.. kayıyorsun ellerimden.. oltanın ucu hala alt çenene saplı.. denizine dönmek istiyor pulların.. kuyruğun bir kaç saat daha uzanmak istiyor nemli çarşafın üzerinde.. yakamoz gibi parıldıyor gözyaşların yastığımda.. mehtaba dalmış seyrediyordum, çizdiğim en güzel ayrılık kurbanını.. gitsem ağlayacaksın- kalsam ağlayacak..
fırından yeni çıkmış can simidiyle oturup kahvaltıya, salındığımız sandalın güvertesinde, susam kokusu içinde kürek çekerken geçmişimize, geleceği arkamızda bırakma çabasıydı kaçış operasyonumuzun adı.. mırıl mırıl bir kader söylenip duruyordu alnımızda.. yapmayın- etmeyin diyordu bize dünya.. sevişmeyin, savaşmayın, öpüşmeyin, çoğalmayın.. uslu uslu bekleyin ölmeyi.. yaramazlık yapmayın, tanrınızı üzmeyin.. sütünüzü için, sırtınız açık uyumayın, üzerinizi kirletmeyin.. düşünüyorum da: tanrı ne yarattığını bilmiyor muydu acaba? bunca günahı, insanın nimet sayacağını düşünmüyor muydu? öyle olmasa, seni hayalime sokar mıydı?
acıklı bir tat duruyor dilimin üzerinde.. dişlerim acıyor yutkunduğumda.. boğazım gıcırdıyor, saat tıkırtısında.. karar vermek gerekiyor ya bazen: işte nefret ediyorum o an vazgeçmek duygusundan.. vazgeçmek.. bir balıktan, bir yataktan, bir tel saçından, bir tane pulundan, ıslak havluyla yanımda yatıyor olmandan.. yüzünün içime gülen kısmından.. sesinin ince tonlarından.. hayalinin yaramaz çocukluğundan.. vazgeçmek.. boşuna kurban kesiyoruz aslında.. hanginiz kurban etmedi ki sevdiği şeyleri tanrı korkusuna? hanginiz vaz geçmediniz kul hakkı için kendi hakkınızdan? göz yaşı akıtmak yetmiyor mu? ille de akmalı mı otçul bir canlının kanı? karar vermek gerekiyor ya bazen.. işte nefret ediyorum o an kaybetmek korkusundan.. tanrı okuyor mudur dersin bu blogu? işte nefret ediyorum bu incecik günah kokusundan..
yine ne çok saçmalamış kalemim.. yine ne çok dallanıp budaklanmışım.. oysa sadece seni yazacaktım.. yine günahların sarmış, yine korkutmuş beni varlığın.. pala saçlarının altından yüzün dökülürken üzerime; gözlerin kapalı- sözlerin açıktı aslında.. tanrı gibi, seni de anlamamazlıktan geliyordum.. biliyorsun; işime geldiği gibi yaşamayı seviyorum.. rüzgar nereden eserse, yelkenimi oraya çeviriyorum.. ister gelecek ol, ister geçmiş.. ister yatağımda ol, ister uzağımda.. var olman yetiyor.. ister boynumda solu.. ister ruhumda.. yirmi sekiz günde bir, yirmi sekiz harfi doku.. yirmi dokuz çeksin şubat, ay sonunda sen yalnızca beni oku.. doğurganlığın ay gibi dolaşsın etrafımda.. var olman yetiyor bana.. dünyamın tek uydusu..
yorum yazabilirsiniz: