Kin & Yas ^*

..Alışma ÇabasI..

10 Ekim 2011

sonbahar gelmişti sanki evimin içerisine.. eski- sararmış, yağlanmış gazete ilanları koltukların üzerine dökülmüş; pencerenin fısıltısıyla kendi hallerinde salınıp duruyorlardı.. yağmur bir şeyler söylemek istiyor gibiydi.. sanki anlatacak çok şeyi vardı da bir türlü açılamıyordu vucuduma.. toprak kokmak üzereydi tenim.. çünkü az sonra ölecektim..

sigara dumanı.. hep çok yakıştığını düşündüm sigaranın ciğerlerime.. parlak pembe renginden kurtarıyordu göğüs kafesimi.. tıpkı benim gibi isli- tıpkı senin gibi puslu- tıpkı bizim gibi siyahlaşıyordu hevesim.. tel tel dağılıyordu bilgisayarın ışığında.. ekrana çarpıp dönüyordu, tekrar içeme çekebiliyordum böylece.. kağıt kalemle yazardım eskiden.. şimdi kağıt kalem yazıyor beni.. sanırım böylesi daha iyi..

bugün pazar.. benim takvimime göre haftanın ortanca günü.. perşembeydi çünkü gittiğinde.. yedişer yedişer sayıyorum yokluğunu.. kırgın ayrılıklar zamanına göre, bir hayli yol almış olmalısın.. gerçi son seviştiğimizde hala sıcaktı tenin.. anlaşılan, fazla uzaklaşmış olamazsın..

hayat, her şeye alışma sanatıdır. sessizliğe mesela.. yağmurun terine; karın gelişine; mevsimin düşüşüne.. hayatına giren her yenilik, bir şeylerin eskimesinin sonucudur belkide.. yüzündeki kırışıklılar, tanrının her yıl sonunda sana bahşettiği bir işaret gibidir.. kesilen ağaç gövdelerinde iç içe geçmiş halkalarda olduğu gibi.. yani onun gözünde bir odundan pek de bir farkın yoktur.. kesildiğinde köklerinden yeniden yeşeremeyecek olmanın dışında.. hayat, insanın kendini ölüme alıştırma çabasıdır.. her şeye alışmaya çabaladığı gibi..

hep gidişin yüzünden, bu aynadaki yeni ben.. ferrarisini satan tipler gibi felsefe kitapları okumaya başladım.. bu yüzden sorguluyorum galiba, hayatı, alışkanlıkları, ölümü.. ruhum yeterince akışkan değil galiba,                ser(v)ildiğim bedene yapışıp kalmam sanırım bu yüzden.. perşembeydi gittiğinde.. alışmaya çalışıyorum, haftamın yeni düzenine..

aşk, sanıldığı kadar derin bir duygu değil aslında.. daha sığ, daha kıyısal, hep daha yakınında.. yüzeyel dürtülerinde saklı karşındaki hayvanın.. o yüzden kolay oluyor galiba alışması.. sanırım vucut sıvılarında birikiyor aşk.. nasıl dışa vurduğunsa tamemen senin seçimine bağlı.. ister tükürürsün.. ister sevişir.. bu da karşındakinin neyi hakkettiğine bağlı..  

toprak kokacak birazdan terim.. ben de bazı densizler gibi, ölmeyi çok isteyenlerdenim. bu yüzden günahlarımı tespih gibi elime diktim.. sevdiğim çok şey vardı hayatta.. mesela gözlerin.. hani şu mavi olan.. hani bazen denize baktığında, dalgayı kamaştıran.. yumduğun var ya hani.. hani bir kamyonun altında kapatıp da.. inat uğruna açmadığın gözlerin.. perşembeydi.. ayrıldığımız çarşambanın ertesi.. ayrılmamış olsak, belki aynı kamyonu tanıyacaktık.. belki bilecektim nereden gelip, nereye gittiğini.. neden o kadar içtiğini.. belki de gitmeyecek, evde sevişmiş yorgun uyuyor olacaktık.. içmeyecektin belki.. kesin olan tek şey, bu kadar belkim olmayacaktı.. söyledim ya, herşey hayata alışma çabası..

soğuk.. daha da soğuyacakmış hava.. yağmur daha yağacakmış.. güneş rapor almış bir kaç gün uğramayacakmış buralara.. gri yağıyor gökten toprağa.. ıslak değilim, ama nem vuruyor bacaklarıma.. kuru tütün sarması/ yaş üzüm rakısı.. sensiz daha da bir başka zor, şu lanet olası alışma çabası.. özlemiyorum.. henüz özleyecek kadar vakit geçmedi sanırım.. ama adını koyamadığım bir his var dudaklarımda.. parmak uçlarımda.. sırtımda bir de.. yokluğunun yarası..

işte böyle sevgili hayat.. saygıdeğer aşk.. bitti mi? demiştim ya sana o çarşamba öğlen ertesinde.. – kendine sor dedin ya bana.. bitti işte.. bitti işte allahın belası! birazdan akacak kanım.. birazdan daralacak boğazım.. ağlamadım- ağlamayacağım.. hangi cehennemdesin bilmiyorum ama gelip seni bulacağım..

(0) yorum