..IlınıyoruM..
ılınıyorum. sonsuz uykusunda alfabenin, kendime sayısız harf seçiyorum. ayak seslerin geziniyor başımın üzerinde.. -kararsız/ uykusuz/ sinir bozucu- yatağın bozulmamış kenarı ben oluyorum yine bu gece.. -huzursuz/ sinirli/ depresyonist- umursamak istemiyorum artık kendimi.. belki satıp ruhumu şeytana kurtulmak istiyorum bu beş paralık yükten.. yine her zaman ki gibi nefret ediyorum işte kendimden.
aç bırak beynimi.. düşünmeye acıkayım biraz. öyle yummalıyım ki gözlerimi tüm cihan uğraşsa ayıramamalı kirpiklerimi.. deliksiz bir uyku için şimdi neler vermezdim ki.. huzur dürtüsünü kaldırdılar soframdan.. sürekli didişiyorum etimle.. gelmişine geçmişine yedi ceddine sövüyorum cümle alemin! rahatlatmıyor artık sabahlara kadar dolup boşalmak! içimi tarla faresi gibi kemiriyor o hırs dolu kancık iç sıkıntısı.. şeytana satmıycam bu gidişle, bağışlıycam ruhumu..
sırtımdan aşağı tüm omurlarım boyunca zift döküyorum. benzin kokuyor ense köküm.. yapış yapış olmuş favorilerim. kulaklarımı tutup sökesim geliyor.. kelimelerimin senin gözünde anlamsız ve sapıtımtırak olmaya başladığı yerde asli ve yalın anlamlarını kazanıyor söylemek istediklerim.. yani kısacası: beni anlamıyor varlığın. beni özümsemiyor. beni kapsamıyor. beni tamamlamıyor. yarım kokuyorum.. alıyor musun ruhumdan çıkan kokuyu?
sırtımdan kalçama, bacaklarımdan kapaklarıma, ayaklarımdan topuklarıma kadar kaynar zift içindeyim.. geçtiğim her beyaz sayfa, parmak izi cenneti formatında.. cinayet mahalinde unutulmaması gereken tek şeydir aslında; makdülün ızdırap içindeki ruhu.. unutursan döner durur peşin sıra.. nacizhane tavsiyem olsun, kulağının istediğin bir deliğinde dursun: ruhunu katledemeyeceğin kurbanın, bedenine bulaşmayacaksın..
neden bu sinir? kime kızdım bu kadar? hangi çarpık ilişkimin kiralık katiliyim bu aralar? uyusam şeytanın kucağında, tanrı gelip örter mi dersin üzerimi? bunu hak edecek kadar özel olduğumu düşündüren ego da neyin nesi? kar kıyısındayım.. soğuk tel tel döküyor aklımdaki saçma sapan düşünceleri.. ağzımdan çıkar çıkmaz donuyor küfürler.. sabah olsun.. güneş doğsun.. eritir belki havada kalmış küflü & küfürlü düşüncelerimi.. donu çözülen küfürler bir bir ekilirler belki toprağa.. ve bahar geldiğinde binlerce kıpkırmızı “ben demiştim!” dolu çiçekler açar balkonumda.. olsun.. olsun be psikopat sevgilim! anadan doğma saf bir sarmısak küfürle beraber gömülsün. kör topal nefretimin sağır dilsiz neferiyim.. bir tek kendime yetiyor gücüm,o yüzden bir tek kendimi acıtıyor söylediklerim..
ılınıyorum.. ne ısınmak istiyorum ne soğumak.. öylece kalakalmak istiyorum.. öylece uyumak.. ne sarhoş olmak derdindeyim ne de ayılmak.. otuz yıldır besliyorum bu ikilemleri ben.. biliyorum, sen benden bıktın- ben de kendimden.. ılınıyorum.. vaz geç artık beni sevmekten..
yorum yazabilirsiniz: